خیلی ها مثل تو عاشق پلیسنو میخوان      با چندتا مشت از خجالتشون در بیان

اما بچه هایی که خیابونو با چشم دیدن      میفهمن تو یه نمادی برای جنگیدن

با پلیس گشت ارشاد     و هرکسی که تو دنیای بی رنگی بخواد

بذاره فرقی بین سفید و سیاه    زشتی و زیبایی    احمد و عیسی

آسوده بخواب

( بابک تیغه )

وقتی نمیتونم یه باره دیگه بخونم      از فریادی که داره میجوشه تو رگ و خونم

میدونم تو بیداری و داری میکنی یاری      به کسایی که دارن میجنگن با دست خالی

من اینجام مرد وسط خاور میانه اما      دنبالش نگرد چون دیگه شده ویرانه حتی

اگه بمب و خمپاره بذاره رو نقشه بکنیم پیداش     فایده ای نداره  نگرد دنبال راه چاره

فقط با من بیا وقتتو نمیگیرم زیاد  میخوام ببرمت جایی

که بچه هاش از سربازا میکنن صلح رو گدایی

اونجارو نگاه اون پسرو ببین       که با صورتی خونین افتاده روی زمین

دقت کن به حرکت لبش      داره میگه توپاک بعد هر نفسش

آره تو این خراب شده هرکی میدونه رپ چیه      میره زیر پرچم پلنگای تیره

اونا مثل تو راه میرن میپوشن لباس      مثل تو رپ واسشون هست یه تیر خلاص

وقتی نمیتونم یه باره دیگه بخونم      از فریادی که داره میجوشه تو رگ و خونم

میدونم تو بیداری و داری میکنی یاری      به کسایی که دارن میجنگن با دست خالی

اونا عاشقتن مرد نه واسه خالکوبی های بدنت      نه واسه اینکه چندبار با تیر زدنت

دوست دارن چون میگی از قانون خیابون      که یاد میده بجنگ یا گرسنه بمون

خیلی ها مثل تو عاشق پلیسنو میخوان      با چندتا مشت از خجالتشون در بیان

به جرم نداشتن کاری      با کسایی که شدن باعث فقر و بیکاری

هروقت مسخرشون میکنن میوفتن به یادت      یا نگاه میکنن به عکست که مونده ساکت

اونا توقع دارن ازت توجه      بکنی بهشون وقتی میکنن تحمل

سختی و مشکلاتی که داری خبر ازشون      اونا منتظرتن نشون بده بهشون

که روزی میای و با اومدنت صلح جهانی      دیده میشه جایی جز دعوای خیابونی

وقتی نمیتونم یه باره دیگه بخونم      از فریادی که داره میجوشه تو رگ و خونم

میدونم تو بیداری و داری میکنی یاری      به کسایی که دارن میجنگن با دست خالی

شاید خیلی ها اسمشو بذارن غرب زدگی      و بگن دارم مقایست میکنم با حافظ و مولوی

اما بچه هایی که خیابونو با چشم دیدن      میفهمن تو یه نمادی برای جنگیدن

با پلیس گشت ارشاد     و هرکسی که تو دنیای بی رنگی بخواد

بذاره فرقی بین سفید و سیاه    زشتی و زیبایی    احمد و عیسی

بی جهت نیست که گرفتم خودکار به دست      با این قلم میکشمتون تا اخرین نفس

میدونم میدونی تو صورتشون افتاده ترس      توپاک آسوده بخواب ما ادامه میدیم

هدفت نگرانه چیزی نباش ما از طرفت

نمیذاریم رپ بشه فقط مخدر و فساد      تو با شعرات اینو به ما دادی یاد

که زنده باد واسه همیشه عدل و داد      زنده باد کسی که مردمو کنه شاد

وقتی نمیتونم یه باره دیگه بخونم      از فریادی که داره میجوشه تو رگ و خونم

میدونم تو بیداری و داری میکنی یاری      به کسایی که دارن میجنگن با دست خالی

 این جا دین من توجیه کثافت کاری منه

این جا ایرانه یه گربه ی ۷ هزار ساله
که زندس تا وقتی  که نفت خام داره
این جا چهار فصله ولی تو دل مردمش
فقط برف زمستونو سرمایه داره
این جا آینه ها تو رو به تو نشون نمی دن
ببین گربه منو به کجا کشونده می گم
مردم همه توی رویا هاشون قدم می زنن
تقدیرو واسه همدیگه رقم می زنن
این جا چوبه ی داره تنبیه انحراف
واژه ی تظاهره معنی احترام
این جا آبرو سی دیه تو دست بچه-ته
چیزی که دستتو بگیره دست حسرته
این جا دین من توجیه کثافت کاری منه
تو یه مجرمی و حکم اسارت دادی به تنت
چی دوست داری بشنوی از این بشر؟
خواهر روسری سرت کن که من تحریک نشم
این جا صف اول نماز پست و مقامه

علم و تجربه رو از بین برده روابط
این جا ریش بزار یقه ببند کارت رو قلتکه
خنچرو غلاف کن بشو وارد تو مهلکه
گفتن حقیقت هم جواز نداره
اون قدر مشکل داری که واست حواس نذاره
این جا بچه ی ۱۰ ساله قمه به دسته
مرض غرب زدگیه، حالا زده به نسلت
این جا خاک اژداده منه ایران من
داره هر روز بازم می شه ویرانه تر
چرا عادت داری بالا سرت شلاق باشه؟
وقتی ستاره ای نداری تو شب هات آره
بنویس، با خون مردم بی ستاره
بنویس، از جوونی که زندانو پیشه داره
بنویس، عاقبت ماها در به دریه
ابن جا ایرانه گربه ی قلب زمین
این جا زندگی نمی کنن نفس می کشن
طعم خون برادرو از رو هوس می چشن
این جا مادر بزرگامون قصه نمی گن
آخه بچه ها دیگه ته قصه رسیدن
این جا منتو به تلاش ترجیح می دن
سر صندلی تو مترو هم درگیر می شن
این جا گوش های مردم شعار پرستن
بهم می گن پیدا نمی کنی تو حار تر از من
آخه تفریح سالم جوونا سیگاریه
دخترو زمین زدن از روی بی کاریه
این جا ایرانه و از بالا خشگله همین
توش که می یای یه چیز هایی هست، مشکل نگین
این جا جای بحث های سیاسی فقط توی تاکسیه
مهندس مملکتم پشت دخل واکسیه
این جا نابغه هامون همه بورسیه تو غربن
نخوانم برن، مجبورن راضی بشن قلبن
این جا هر کی به خودش می گیره ژست سرباز
حتی پرنده ها هم ندارن حس پرواز
این جا واسه خودش داره هر کی قبله ای
کسی فکر تو نیست تا وقتی زنده ای
کنار هر راه راست هزارتا بی راه هستش
آینده ای نداری چون ایران بیماره نسلش
تا بخوای بجنبی پشتی ها زیرت می کنن
خیلی راحت سختی ها پیرت می کنن
این چشمای منه بازم می شه از غم خیس
قلم و می ندازم توانی تو دستم نیست
فقط با رفتن راه می شه به جایی رسید
این جا واسه رسیدن راهی جز رفتن نیست
این جا خاک اژداد منه، ایران من
داره هر روز بازم می شه ویرانه تر
چرا عادت داری بالا سرت شلاق باشه؟
وقتی ستاره ای نداری تو شب هات آره
بنویس، با خون مردم بی ستاره
بنویس، از جوونی که زندانو پیشه داره
بنویس، عاقبت ماها در به دریه
ابن جا ایرانه گربه ی قلب زمین